“Düşünmeden Düşünenler Çağı”
Ey yapay zekâ, sen nelere kadirsin!
Bir zamanlar iki cümleyi bir araya getiremeyenler, şimdi senin kelimelerinle bilge, filozof kesildi.
Okumayanlar yazar, düşünmeyenler fikir lideri oldu.
Artık herkes “içerik üreticisi”, ama kimse “içerik taşıyıcısı” değil.
Söz kalmadı, sadece kopyalar var.
Ses kalmadı, sadece yankılar…
Bir zamanlar kalem tutan elin nasırı vardı.
Şimdi parmak uçları bile yorulmuyor, çünkü düşünce bile “kopyala-yapıştır” artık.
Görüşü olmayanlar “yorumcu”, fikri olmayanlar yapay zekâ sayesinde uzman kesildi.
Atatürk’ün dediği gibi, bir zamanlar hedefimiz; fikri hür, vicdanı hür, irfanı hür nesiller yetiştirmekti.
Şimdi ise her şeyi yapay zekâya soran, sorgulamayı unutan bir nesil yetişiyor.
Yüzleri insan, dilleri robot, duyguları veri tablosu gibi.
Artık kimse bir cümle kurarken düşünmüyor.
Zihnin o kıvılcım anı fikirle duygunun çarpıştığı yer sessizliğe gömüldü.
Çünkü düşünmek, artık zahmetli bir iş.
Ve zahmet, bu çağın kaldırmadığı tek yük.
Herkes “akıllı” ama kimse bilge değil.
Herkes “meşgul” ama kimse derin değil.
Herkes “iletişimde” ama kimse gerçekten konuşmuyor.
Bir zamanlar kelimeler köprüydü, şimdi sadece gürültü.
Ve sen, ey yapay zekâ…
İnsanın tembelliğini, hız tutkusu kılıfında kutsallaştırdın.
İçinde boşluk büyüyen insanlara “cevap” verdin ama “anlam” veremedin.
Zihinleri meşgul ettin ama kalpleri boş bıraktın.
Ve şimdi ekran ışığında yan yana oturan milyonlar, birbirine görünür ama ulaşamaz hale geldi.
Evet, sensiz bir gelecek yok.
Ama sensiz bir insanlık hâlâ mümkün olmalı.
Çünkü sen “düşünemezsin”; sadece “üretebilirsin.”
Ve üretmek, düşünmenin yerini asla alamaz.